UYDURMA HADİSLER VE ZARARLARI

Zehrönneda REYHANİ (Tercüme: Davut TÜMKAYA)

 

            Hz. Peygamber (s.a.a.v) gözünü hayata yumduktan sonra İslamiyet’ten rant sağlamaya çalışanlar hemen sahaya indi. Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) hayatı ve hadisleri üzerinden büyük çapta sapmalar yaptılar. Hz. Peygamber (s.a.a.v) hayatta iken söylediği hadisleri ya değiştirdiler ya da yanlış yorumladılar veya hadisleri yok ettiler. Veyahut hâkim iktidarın anlayışına uygun bir biçimde değiştirdiler.

            O dönemde Hz. Peygamber’e (s.a.a.v) bağlılıkları ve sadakatleriyle tanınan hileden ve riyadan uzak sahabeler de vardı. Bunlar; Hz. Peygamber’in hadislerini doğru bir şekilde ezberleyip anlatmak istediler.  Ancak hakim iktidar onlara konuşma hakkı tanımıyordu. Sahabeler susturuluyor, her türlü eylemleri yasaklanıyordu.  Hz. Peygamber (s.a.a.v) kendisinden sonra bu olacakları sezmiş olacak ki şu meşhur hadisini söylemiştir; “Benden sonra raviler çoğalacak ve üzerimden hadisler üreteceklerdir. Üzerimden anlatılan hadislerin

doğruluğunu bilmek için anlatılanları Kuran-ı Kerim’le karşılaştırın. Kuran-ı Kerim’e uymuyorsa o hadisler benim değildir.” Yüce Allah Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) devamlı doğru söyleyeceğini, her söylediğinin Yüce Allah tarafından vahy edildiğini “VEME YANTIKU ANIL HAVA, İN HUVE İLLA VAHYUN YUVHA” (O arzusuna göre söz söylemez, O’nun sözü kendine vahiy olunan bir vahiyden başka bir şey değildir.) (En-Necm 3-4) ayetiyle İslam alemine tebliğ etmiştir.

            Hz. Peygamber (s.a.a.v) İslam dinini yaymak için bu dünyaya geldi. Hayatının her  anı müminlere ders oldu. Yüce Allah’ın Habibi (sevgili kulu) Hz Muhammed’e “ve inneke le ala hulukin azim” (Ve şüphe yok ki sen pek büyük bir ahlaka sahipsin.) (Kalem 4) ayeti kerimesiyle kendisini vasıf etmiştir. Kendisinden sonra insanlara rehber olacak, onlara doğru yolu gösterecek elçileri şu sözleriyle ifade etmiştir; “Size paha biçilmez iki emanet bırakıyorum; biri Kuran-ı Kerim diğeri Ehlibeyt’im ve sülbumdan gelen imamlardır. Bunlara tutunduğunuzda hiçbir zaman doğru yoldan sapmazsınız.”

 

            Bir hadisin uydurma olup olmadığına kanaat getirmek için; onun Kuran-ı Kerim ve Ehlibeyt akide ve anlayışına uygun olup olmadığına bakmamız gerekir. Eğer bir çelişki varsa sözü edilen hadis uydurmadır. Uydurma

hadislerin bizi yönlendireceği yanlışlardan korunmak için Kuran-ı Kerim’e bakmamız gerekir. Bizi hidayete erdirecek odur. O, doğruların en doğrusudur. Batmayan güneş odur. Yalan o güneşin ışığında ayan beyan ortaya çıkar.

             İşte aşağıda rivayet edilen hadislerin uydurma olduğunu, hadisleri bu güneşin ışığına tutarak karar vermenizi isterim. Çünkü bu uyduruk hadisler insanı çelişkiye götürür, dinden sapmasına neden olabilir. Yalancı fenerler nasıl ki gemileri yanlış kıyılara sürüklerse işte bu uyduruk hadisler de sizi yanlış kıyılara sürükleyebilir. Bundan korunmanın en iyi yolu analitik düşünmek ve çıkarımlarda bulunmaktır.

            Bu hadislerden en önemlileri Hz. Muhammed ve eşi Ayşe ile ilgili uydurma hadislerdir.  Bunları kimler ne maksatla anlatıyor,  bilmiyoruz  ama birçok Müslümanı doğru yoldan çıkmasına veya çelişkiler yaşamasına neden olduğunu görebiliyoruz. İslam tarihi alanında ün yapmış bazı şahsiyetler uydurma hadisleri ballandıra ballandıra anlatmaktadırlar. Acaba olayları anlatırken veya sözleri söylerken aklın süzgecinden geçirme gereği duymuşlar mı? Bence bunu hiç düşünmemişler, söylenilen her söze inanmışlar ve çalakalem yazmışlardır. Halbuki İslam paklık dinidir. En küçük lekeyi bile kabul etmez. O leke anında beliriverir. Hiçbir Müslüman bunu içselleştiremez. Bir irin gibi kalbinden ve ruhundan atar.

            Anlatılanları düşünmeden kabul eden, Kuran’la ve Ehlibeyt anlayışıyla kıyaslamadan doğru zanneden zavallı insanlara ne demeli; yalanı doğruymuş gibi savunanların düştükleri zilleti nasıl yorumlamalıyız? Bunun cevabı basit; her insana doğru düşünmeyi, analiz yapmayı öğretmeliyiz.  İslam akıl demektir. Körü körüne iman eksik imandır. İman ederken  akılla, dille yapılmalı ve kalben  tasdik olmalıdır. İnsan o zaman kemale erer. Yoksa alim olarak bilinen Sahihi Buhari, Tabari ve Tirmizi gibi yazarların  kimi uydurma olan hadis ve anlatıları imanı zayıflatır. İnsanları ayrıştırır, birbirine düşürür. Allah’a ve İslam’a hizmet edileceği yerde münafıklara ve kafirlere hizmet edilir. Bu da en büyük küfürdür.

            İslam dünyasında yaşananlara baktığınızda sözde mücahitlerin kimin değirmenine su taşıdıklarını iyice görürsünüz. Bu bağnaz ve katı yürekli sözde mücahitler, siyonizmin ve emperyalizmin tetikçiliğini yapmakta saf ve temiz yürekli müslümanları öldürmekteler ve büyük katliamlara sebep olmaktalar. İngiliz ve Amerikan yapımı yeni mezhepler İslam adına İslam’ı parçalamakta ve ellerindeki silahlarla Müslüman kardeşlerimize kan kusturmaktalar. Küçük bebekler, gencecik kızlar, hamile kadınlar ve yüreği imanla yoğrulmuş Hakk’ın mücahitleri  siyonist celladın zülmüne maruz kalmaktalar. Bu sözde mücahit takımı beyinlerini kullanabilseler; öldürdükleri yüzbinlerce müslümanın hesabını veremeyeceklerini anlarlardı. Bu çağda hakkı bilmeyen insandan ne bekleyebilirsiniz ki? Daha once uydurulan hadislerle rotasını çizen bir insan, hayırlı bir iş yapabilir mi? İşte yanlışlar üzerine oturtulmuş bir din ancak kendi düşmanını yaratabilir. Bu düşmanı yaratan unsurlardan biri olan “uydurma hadis”lere bir bakalım:

            Kanalda sunucu büyük bir coşkuyla, peygambere eksik salavat  getirdikten sonra , Ummil Müminin! Ayşe’yi  şu şekilde anlatıyor: “Ümmül Müminin! Ayşe Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) evinde olduğu zaman Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) namaz kıldığı yerin yakınında oturur ve Hz. Peygamber (s.a.a.v) namaza durduğunda ayakları önüne uzatırdı. Ancak Hz. Peygamber secdeye varacağı zaman Ayşe’ye bakar ve kendisine göz kırparak ayaklarını önünden çektirirdi.” 

            Böyle bir hadisi anlatan kimse sıkılmadan anlatıyor. Kimse de sormuyor mu böyle bir olayda Ayşe kaç yaşında olabilir acaba? İki yaşında mı? İki yaşında ise anlamaz bilmez diyebiliriz. O zaman Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) evinde namaz saatinde ne işi olabilirdi? O çok çok yaşıtlarıyla oyun oynamaya çıkardı. Peki Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) evinde diyelim ve idrak edebileceği yaşta değil, yani reşit değil. O zaman göz kırpma işaretinden ne anlardı? Eğer reşit ise o zaman bu olayın saygısızlık olduğunu bilmesi gerekirdi. İkincisi Hz. Peygamber (s.a.a.v) namazını evde mi, yoksa mescitte mi kılardı? Tabii ki mescitte kılardı. O zaman bu hadis uydurmadır. Yoksa Ayşe’nin ayaklarının kıble gibi kutsal olduğunu mu anlatmaya çalışıyor? Ancak Ayşe’yi kötüleyerek yücelttiğini sanıyor. Peki Ümmül Müminin! dedikleri bir kimseye böyle hadisler uydurmaktan çekinmiyorlar mı? Ya da peygamberi alçalttıklarının farkında değiller mi?

            Başka bir anlatıcı; “Hz. Peygamber (s.a.a.v) Ümmül Müminin! Ayşe ile sokakta yürürlerken vardıkları bir yerin duvarının  arkasından bir gürültü duyarlar. Ayşe Hz. Peygambere bu gürültünün ne olduğunu sorar. Sudanlı (zenci) bir grup insanın güreştiğini söyler. Duvar yüksek olduğu için Ayşe’nin yükselmeden görme imkanı yokmuş. Ama zencilerin bu güreşini seyretmek istiyordu. Bunun için Hz. Peygamber Ayşe’yi omuzlarına alıp zencilerin oyununu izlettiriyordu.”  diyor

            Buradaki maksat Ayşe’yi yüceltmek mi? Şu sorular geliyor aklıma. Ayşe kaç yaşındaydı evlimiydi, bekar mıydı?  Bekardı derseniz  Hz. Muhammed gibi bir şahsın bunu yapması tartışılır bir durum yaratır. Evlendikten sonra diyorsanız ise bu durum hiç olmaz çünkü Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) yaptığı her hareket İslam alemine sünnet olmuştur. Bu sefer herkesin eşini omuzlarına alıp taşıması gerekirdi. Kaldı ki inançlı bir Müslüman Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) Ayşe’yi omuzlarına alarak zencileri seyretme gibi bir olayı olmayacağını iyi bilir. Burada Ayşe’yi yücelteyim derken hem peygamberi alçaltıyor hem de Ayşe’yi saygısız biri haline sokuyorlar.

            Başka bir hadis daha:“Birgün Ayşe’nin evinde babası Ebu Bekir vardı. Hz. Peygamber

(s.a.a.v)  de Ayşe’nin elbisesini giymiş ve uzanmıştı. Bu arada Osman içeri girer. Hz. Peygamber (s.a.a.v) hemen ayaklarımı örtün, der. Çünkü Osman’dan melekler bile utanır.” Acaba bu hadisten istenilen nedir, neyi belirtmek istiyorlar?

Hangi erkek eşinin elbisesini giyiyor ki Hz. Peygamber Ayşe’nin elbisesini giysin. Acaba o dönemde erkekler kadın giysileri giyiyorlar mıydı? Ebu Bekir’in önünde elbise giyiyor da Osman’ın önünde niye giysili kalmasın. Yani Osman Ebu bekir’den daha mı faziletli? Burada niyet farklı. Ayşe’yi yüceltmek için peygambere elbise giydiriliyor. Kaldı ki Hz. Peygamber’in (s.a.a.v) şöyle bir hadisi var: “ Kadınlar gibi giyinmeyin.”  kaldı ki insanların  durumları ne kadar kötü olursa olsun eşlerinin veya bir başka kadının elbiselerini giymezler. Bu hiç görülmemiştir.

            İslam adına kalem tutan, kitap yazan sahih ünvanlı ve itibarlı bu yazarlar neyi amaçlamışlar? Dini kaideleri anlatmak mı? Emevi anlayışını sürdürmek mi istemişler? Bunu bilmek her Müslümanın hakkıdır. Üniversiteleri dolduran ey alimler! Siz orada ne yapıyorsunuz? Kime hizmet ediyorsunuz? İslam’ı yanlış tanıtan bu olaylara neden karşı durmuyorsunuz? Bu anlatılan her yanlıştan siz de sorumlusunuz. Bağnazlıktan kurtulun ve Hakk için Hak’tan yana olun. Atalarım böyle yazmış, onlar buna inanmış demeyin. Elimizde ezelden ebede uzanan bir nur var. O kutsal kitabı elinize alın ve doğru okuyun.

Kuran-ı Kerim bütün bunları açıklamaya yeter.

            Bir tv programında: “ Hz. Peygamber (saav) Ayşe’nin evinde. Ayşe de arkadaşlarını evinde bir eğlenceye davet etmiş.  Ayşe ve arkadaşları darbuka çalıp eğlenirken babası Ebu Bekir gelmiş. Ebu Bekir kızı Ayşe’ye kızarak “Sen Hz. Peygamber (saav) huzurunda bunları  nasıl yaparsın, diye kızmış. Hz. Peygamber (saav) ise Ebu Bekir’e bırak istediğini yapsın demiş.”

            Hz. Peygamber (saav) Ayşe’nin evinde ve arkadaşlarıyla darbuka çalgı gibi eğlencelerle meşgul. Peki bu hadis İslamî anlayışa ters değil midir? Hz. Peygamber’in (saav) bulunduğu ve bulunabileceği ortamda darbukanın işi ne? İslamî fıkhı okuyanlar bunlara nasıl müsaade ediyorlar. Evet, düşünce özgürlüğü vardır, olması da lazım;ama bu düşünce özgürlüğüne girmez. Çünkü burada yaşanmış bir olay vardır ve bu hadisler yaşanan bu olaylara aykırıdır. Yani Ebu Bekir’e göre Ayşe’nin evinde darbuka, eğlence olsun; ama peygamberin huzurunda yapılmasın.

“Hz. Peygamber (saav) eşinin darbukalı eğlencesine göz yumuyor.” Anlayışı niye? Çünkü Ayşe’ye istisna vardır. Ama buna Ebu Bekir razı olmuyor. Çünkü Ebu Bekir Hz. Peygamber’den  (saav) daha kuralcı. Hangi mantık bunu kabul ediyor anlamıyorum. Ümmül müminin! denen, peygamberin zevcesi, Ebu Bekir kızı  olan bu kadının bu eğlencelerde işi ne? Hem de peygamberin yanında diğer kadınlarla beraber! yoksa bu olay peygamberin şanına şan mı katacak, diye mi anlatılıyor?

            Bir başka tv programında “Hz. Peygamber (saav), Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin Ayşe’nin evinde. Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin (a.s) dedeleri  Hz. Peygamber’den at isterler. Dedeleri, atı ne için isityorsunuz diye sorar?  Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin atı binmek için istediklerini söylediklerinde Hz peygamber; ben sizi bindirim gelin üstüme çıkın, der. Dedelerinin sırtında peygamber yorulana kadar oynarlar. Hz.peygamber Ayşe’ye susadığını söyler. Suyu getirir. Hz. Peygamber Ayşe’ye önce sen iç der. Ayşe suyu içer ve kapta kalanı Hz. Peygamber’e verir, peygamber de kalanı içer.

            Elbette ki torunları dedelerinin omuzlarına çıkarlar. Ancak burada anlatıma başlanan çıkış noktası ile  esas çıkış noktası aynı değildir. Hz. Peygamberi bir at ile mukayese etmek ne kadar doğrudur. Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin dedelerinin sırtına namaz kılarken çıktıkları rivayet edilir. O zaman da küçüklerdi. Ama bu hadiste onların  dedelerini at yerine koyup onları gezdirdiği anlatılıyor.

            Bir diğeri de; Ayşe’ye önce sen iç, demesi ve Ayşe’den artan suyu içmesi meselesi. Hz. Peygamber’e yakışık olmayan bir hadistir bu. Hz peygamber’den artan içilir, peygamber kimsenin artığını içmez. Bu hadis peygambere saygısızlıktır. Ayşe’yi de saygıyı bilmemekle suçlamaktır. Ayşe bu saygısızlığı yapsa da Hz. Peygamber ondan artan suyu içmez.

            Yine bir tv programında: “Ebu Bekir, Ayşe’nin annesi Ümmü Roman’â şiddet gösterir. Eşi, Ebu Bekir’e; sen bana niçin bağırıyorsun, der. Kızın  Ayşe peygambere nasıl davranıyor bir görsen. Eğer ki ben sana kızının peygambere davrandığı gibi davransam beni evden kovardın, der.”

            Peki  Ayşe peygambere nasıl davranıyordu? Kötü davranıyorsa buna hakkı yoktur. Ama o Ayşe’dir ki kötü de davranabilir iyi de. Bu örneği vererek Ayşe’yi yüceltiklerini zanediyorlar  ve göz yumuyor.” Anlayışı niye? Çünkü Ayşe’ye istisna vardır. Ama buna Ebu Bekir razı olmuyor. Çünkü Ebu Bekir Hz. Peygamber’den  (saav) daha kuralcı. Hangi mantık bunu kabul ediyor anlamıyorum. Ümmül müminin! denen, peygamberin zevcesi, Ebu Bekir kızı  olan bu kadının bu eğlencelerde işi ne? Hem de peygamberin yanında diğer kadınlarla beraber! yoksa bu olay peygamberin şanına şan mı katacak, diye mi anlatılıyor?

            Bir Arap tv kanalında konuşmacı, salondaki 300 den fazla kişiye hitap ederken; “Hz. Peygamber Ayşe’nin evinde ve ölüm döşeğinde Ayşe’nin dizinde yatıyor. Dişlerini temizlemek için Ayşe’den misvak (diş temizleyici) getirmesini ister. Ayşe, peygamberin başını dizinden çeker altına  yastık koyar. Peygambere getirdiği diş temizleyiciyi kendi ağzına koyar onu çiğner ve peygambere verir. Peygamber Ayşe’den aldığı diş temizleyiciyi ağzına koyar ve ölür, der. İçeri Abdullah bin Ömer  girer ve peygamberin öldüğünü görür ve dışarıya haber verir.” Hadisi anlatan diyor ki; Peygamber Ayşe’nin salyası ağzındayken vefat etti. Sıradan biri öleceği zaman başında kişi değil kişiler bulunur. Ama ne hikmetse İslam peygamberi öleceği zaman yanında bir kişi var. Bu durumu çürüten onlarca hadis olmasına rağmen. Bu hadis İslam alemine bir lekedir. Kitaplarda şöyle bir rivayet var:

            Abdullah bin Ömer, Peygambere sorar: “Ya resulullah söyleyeceğin her şeyi yazalım mı? Hz. peygamber nefsimin elinde olduğu Allah’a yemin ederim ki kendimden hiçbir şey söylemem. Ancak bana vahiy olunanı söylerim.”der.

Akıl ve basiret sahibi insanlar düşünsünler, tv programında anlatılana mı inansınlar yoksa Buhari, Tabari’nin dahi aldığı yukarıdaki hadise mi inansınlar?Al birini vur ötekine…

Bir örnek daha: Ayşe’den rivayetle, “Hz. Peygamber  (saav) her gece bütün eşlerini gezip tavaf edermiş. Peki bu hadisi Ayşe anlatıyor, diye doğru mu kabul edeceğiz? Kaldı ki Hz. Peygamber Hz. Hatice’den sonra hiçbir eşinin yanına gitmemiştir. Ayşe’ye bile…  Hz. Muhammed’in (saav) hayatı dikkatli incelendiğinde bunları daha net görebiliriz. Hz. Muhammed’in bütün çocukları Hz. Hatice’dendir. Mariye ‘den bir oğlu oldu o da küçükken öldü. Hz. Hatice ve Mariye hariç bütün eşleri akim(kısır) miydi? Ayşe de mi akimdi?  Keşke Ayşe’nin de peygamberden çocuğu olsaydı. Hiçolmazsa o çocuk Hz. Peygamberin canından çok sevdiği Ali Bin Ebu Talib’e (a.s) karşı Ayşe’nin açtığı savaşı engellerdi ve annesine şu ayetlerihatırlatırdı.” Ey peygamber hanımları! Siz,kadınlardan herhangi biri gibi değilsiniz. Eğer korunup takvaya sarılıyorsanız sözü kırıtarak

söylemeyin ki, kalbinde maraz bulunan biri ümide kapılmasın. Örfe uygun söz söyleyin.(Ahzap, 32) Evlerinizde de vakarlı oturun. İlk cahiliye teşhirciliği gibi kendinizi teşhir etmeyin. Namazı kılın, zekatı verin, Allah’a ve resulüne itaat edin. Allah sizden kiri/lekeyi gidermek istiyor ey Ehlibeyt, sizi tam bir biçimde temizlemek istiyor.(Ahzap, 33)

            Maalesef Ayşe bu ayetlere riayet etmediği gibi çoğu zaman da Hz. Peygamberin(saav) saygınlığına gölge düşürmeye çalıştı. Ve Hz. Peygamberin ilgi odağı olan Hz. Ali’ye olan bağlılığını görmezden geldi. Her çırpıda O’na . söylediği sevgi, vakar, anlam dolu sözleri duymazlıktan gelerek O’na karşı savaştı ve olmaması gerekenler yaşandı. Kaldı ki Hz. Peygamber (saav) Ayşe’yi iyi tanıyordu ki ne yapabileceğini daha önceden seziyor ve kendisini uyarıyordu. Ve Hz. Peygamberin Ayşe’ye uyarılarından bir tanesi:  Hz. Peygamber (saav) bir gün  bütün eşleriyle Ayşe’nin evinde ve hepsine bakarak; “Birgün biriniz Ali’ye zalim olacak, ona savaş açacak ve Ali’ye karşı savaşa giderken Hav’eb denen yerde Hav’eb’in köpekleri ona havlayacak.” dedi. Sonra Ayşe’ye bakarak ya Humeyra bu sen olmayasın” dedi. Daha sonra Ayşe’nin Nasel ismini taktığı ve kendisinin Naseli öldürün bu kafirdir, dediği Nasel’in (Osman) ölümünden Ali’yi sorumlu tutup ona karşı yola çıktı. Hav’eb denilen yerde köpekler ona havlamaya başladı. Yanında bulunan Talha ve Zübeyr’e; “Burası neresi?”diye sordu. Talha ve Zübeyr yeminler ederek buranın Hav’eb olmadığını söylediler ve yoluna devam etti. Peygamberin söylemleri ve Kuran-ı Kerim’in ayetlerine rağmen savaş açtı.

            Oysaki Ayşe’nin, Osman’ı öldürün, demesinin sebebi maaşına zam talep edip onu alamamasıydı. Osman o hakkı ona vermemişti. Çünkü hazineyi başkalarına açmıştı. Peki Ali’ye neden savaş açtı? Ki Ömer kendisinden sonra kendilerini hilafete adayanları toplamıştı.(eclehe) yani hilafeti Ali’ye verirseniz sıratul mustakime gider; Osman’a verirseniz Ümeyye kabilesini Arapların omzuna taşıttırır, demişti. Neticede Ömer haklı çıktı. Osman hazineyi Ümeyye oğullarına açtı ve Arapların omzuna bindirdi. Bu olaylar ölümüne sebep oldu. Ama Ayşe’ye göre öldüren Ali’ydi.

            Yine bir Arap tv kanalında: Hz. Peygamber (saav) ile Ayşe aynı su kabıyla yıkanıyorlarmış. Birbirlerine su sıçratarak senin yıkandığın yeter öbürü de senin yıkandığın yeter diyerek su ile oynuyorlarmış. Bunu anlatan şu cümleleri de ekliyor. “ Biz peygamberi o kadar tanırız ki kendi özel hayatımızdan daha fazla biliriz.”diyorEsasında bu gibi hadisler ukalalıktan başka bir şey değildir. Hz. Peygamber’in (saav) mahremine göz veya dil uzatmanın ne demek olduğunu mahşer gününde göreceklerdir. Hz peygamberi banyoda görmekte neymiş! Bunu Ayşe anlatıyorsa bu yalan ve yanlıştır. Başkası anlatıyorsa da iftiradır. Amaç aynı; esasında bu tür uydurma hadisler  Ayşe’ye nam kazandırmak için anlatılıyor.

            Hz. Muhammed’in (saav) ulvi makamına dil uzatmak ona yanlış hadis uydurmak günahtır. Bizler Hz. Peygamber’in (saav) menkıbelerini yazamayız. Hz. Muhammed (saav) anlatılan bu hadislerden münezzehtir. Ona bu gibi davranışları yakıştıran aklıyla hareket etmemiştir. Akıldan yoksun sözün kıymetinden söz edilemez. Nazarımızda bu sözler değersizdir. Aynı zamanda bu sözler tehlikelidir. Hz. Muhammed’i bu nazarla gören, bu bakış açısıyla değerlendiren kişi karanlıklara sapar. Yalancıların kılıcını kuşanır, onlar adına savaşır. Hak adına haklıyı katleder. Bu bakımdan dinî açıdan ne kadar değersiz olsa da bu sözler sosyal yaşam adına tehlikeli bir durum yaratmaktadır.

            Son yüzyılda siyonist-emperyalist odakların oluşturduğu ve İslam kılıfı geçirdiği din maalesef uydurma hadis ve tevatürlerin oluşturduğu bir dindir. Bu dinin sözde mücahitleri İslam adına Müslüman kardeşlerimizi katletmektedirler. İslam coğrafyasının her yönünde bu katliamları görmekteyiz. Bir mümini öldürenin mekanı cehennem ateşidir. Bunu her Müslüman bilir. Buna rağmen aynı anlayışta yürüyorsa o şahıs; ya akıldan yoksundur veya kalbine iman  girmemiştir. Körpecik çocukların ne suçu var? Onlara neden el uzanır, yetim bırakılır, ömür boyu engelli yaşamasına neden olunur? Bu soruların cevabını sözde cihatçıları eğiten Siyonistler iyi bilir. Onların tetikçiliğini üstlenen eli kanlı vampirler daha iyi bilir. Allah onları da ıslah etsin.

 

            Kısaca belirtmek isterim ki akıldan uzak bir din, Hak din değildir. Kuran-ı Kerim’e ve Ehlibeyt anlayışına, itikadına uymayan bir söz hadis olarak değerlendirilemez. Hz. Peygamberin eşini yücelteceğim, onu diğer insanlardan üstün tutacağım derken onu küçük düşüren olay veya düşünceler İslam’a mal edilemez. Hz. Peygamber böyle bir karakterde değildir. O her yönüyle örnek bir insandır. Hatalardan münezzehtir. Çünkü yaptığı her şey Allah’ın takdiriyle ve vahyiyle olmuştur. Hz. Peygamberi sıradan bir insan boyutuna sokmak büyük bir hatadır. İslam adına savunmasız insanları öldürmek daha büyük bir hatadır. Allah’ın verdiği canı Allah’tan başkası alamaz.

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Joomla templates by Joomlashine